Ben Ayten. Elli yaşındayım.

Şaka gibisin be abla. Oğlun senin resmini gösterip ‘Bu kadın hâlâ genç gibi davranıyor’ derken biz inanmazdık.”

Ben hâlâ konuşamıyordum.

Kapıdan çıkarken sadece fısıldadı:
“Hesap şuraya yatırılıyor. Sen bilirsin.”

Ve gitti.

Ben o gece otelden çıkmadım.
Pencere önünde sabaha kadar oturdum.
Sonra sabah otobüsüne bindim.
Eve döndüm.

Ve o gün, ilk iş…
Facebook hesabımı sildim.

Ama asıl bomba akşam geldi.
Oğlum aradı.
Sesi titriyordu.
“Anne… Sen geçen hafta gerçekten İstanbul’a geldin mi?”

Yutkundum.

“Evet,” dedim. “Geldim.”

Telefon sessizleşti.
Ve oğlum sadece şunu söyledi:

“Anne… Beni neden kendi arkadaşlarıma rezil ettin?”Kocamın ortağı her gün benden istediği
Kocam Serhat’ın en yakın arkadaşı Levent, neredeyse on beş yıldır hayatımızdaydı.

Serhat’la üniversiteden beri arkadaşlardı. Birlikte iş kurmuşlar, birlikte batmışlar, sonra yeniden ayağa kalkmışlardı. Düğünümüzde Serhat’ın şahidi Levent’ti. Oğlumuz doğduğunda hastanenin kapısında sabaha kadar bekleyen de oydu.