Zengin büyükanneme yıllarca

Çünkü hayatının son yıllarında kanser tedavisi gördüğü sırada, ölümünden sonra servetinin büyük kısmını çocukların eğitimine harcamaya karar vermişti.

Ama bana hiçbir şey bırakmadığını düşündürmek istemişti.

Garajdaki kutuların yanında duran büyük metal dolabı gösterdi.

Avukata baktım.

“Onu da aç,” dedi.

Anahtarı çevirdim.

Dolabın içinde belgeler, tapular ve banka hesaplarına ait evraklar vardı.

En üstte ise bir belge duruyordu.

Üzerinde benim adım yazıyordu.

Avukat sakin bir sesle konuştu:

“Nermin Hanım servetinin büyük kısmını hayır kurumuna bıraktı. Çünkü binlerce çocuğun hayatını değiştirmek istedi. Ama sizi mirassız bırakmadı.”

Belgeyi bana uzattı.

“Bu ev, sizin adınıza yıllar önce satın alındı. Ayrıca borçlarınızın tamamı ödendi. Ve bundan sonra hayatınızı kurabilmeniz için bir miktar para da ayrı bir hesaba yatırıldı.”

Kâğıda bakarken hiçbir şey söyleyemedim.

“Peki neden vasiyetnamede bana hiçbir şey bırakmadığını söylediniz?”

Avukat hafifçe gülümsedi.

“Çünkü Nermin Hanım bunun böyle açıklanmasını özellikle istedi.”

“Benden gerçeği saklamanızı mı istedi?”

“Evet.”

Sonra son bir zarf çıkardı.

“Bunu da şimdi açmanız gerekiyor.”

Zarfın içinden tek bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta ben, yaklaşık sekiz yaşındaydım.

Bir okul sahnesinde duruyordum.

Arka sırada ise Nermin vardı.

Bana bakıyordu.