Bir sorun mu var?” diye sordu.
Elif durumu anlattı. Şoförün adı Kemal’di. Yıllardır yük taşımacılığı yapıyordu ve o gün de yakın bir şehre malzeme götürüyordu.İstersen seni yol üzerindeki kasabaya bırakabilirim,” dedi Kemal.
Elif kısa bir tereddütten sonra teklifi kabul etti. Kabine bindi ve yolculuk başladı.Başlarda ikisi de sessizdi. Motorun uğultusu ve lastiklerin asfalt üzerindeki sesi kabini dolduruyordu. Bir süre sonra Kemal konuşmaya başladı.“Bu yolları otuz yıldır gidip geliyorum,” dedi. “İnsan çok şey öğreniyor burada.”
Elif merakla sordu:
“Mesela ne öğreniyor?”
Kemal hafifçe gülümsedi.
“İnsanların göründükleri gibi olmadığını.”
Elif bu cevabı ilginç buldu ama üzerinde fazla durmadı.
Yol ilerledikçe sohbet koyulaştı. Kemal yıllar boyunca yaşadığı ilginç olayları anlattı. Karda mahsur kalan aileler, yardım ettiği yaşlı insanlar, yolda kalan sürücüler…
Elif dikkatle dinliyordu. Haberlerde sık sık olumsuz olaylar duyuyordu. Bu yüzden insanların birbirine yardım etme hikâyeleri ona umut veriyordu.