Yatağının yanında oturdum

Herşey kaynanamın yüzünden oldu, ben bekar bir gencim instagramdan tanışmıştık o kızla nişanlandık, çok iyi bir kızdı aslında, herşey normal gidiyordu, ben kendi evimde kalıyordum, birgün kaynanam aradı, eşyalarınıda al bizim evde kal dedi yok desemde ısrar etti bende kabul ettim onlarla yaşamaya başladım. Nişanlımla beni hiç yalnız bırakmıyordu her fırsatta benimle konuşmaya çalışıyor, eşiyle arasındaki sorunları anlatıyordu, evde kimse yokken yanıma geliyordu, ben bir bahaneyle evden çıkıyordum ama birgun benimde aklım iyice karışmıştı sonuçta bende erkeğim, gülerek beni odaya çağırdı......

devamı>> yorumda

Kocamın taşıdığı her sırrı bildiğimi sanıyordum, ta ki daha önce hiç görmediğim bir anahtar keşfedene kadar. Sonrasında yaşananlar, evliliğimi ve hayatımı kurduğum adamı sorgulamama sebep oldu. Her şey çok hızlı oldu, kocam Mert hastaneye kaldırıldığı gece. Ambulans yolculuğunu, sert ışıkları ve “komplikasyonlar var” ve “hemen ameliyat etmemiz gerekiyor” gibi kelimeleri hatırlıyorum. Onu çift kapılı ameliyathaneye götürünceye kadar yanında gittim, sonra daha ileri gidemezsin dediler.
Kapılar kapanırken çıkardığı son ses göğsümde beklediğimden uzun süre yankılandı. Doktor dışarı çıktığında ameliyat bitmişti. Her şeyin iyi geçtiğini, ama Mert’in saatlerce anestezi altında kalacağını söyledi. Mert birkaç gün hastanede kalacaktı, bu yüzden evden birkaç şey getirmem gerekiyordu. Hemen bir taksi çağırdım ve eve gittim. Eve girdiğimde, ev bana yanlış geliyordu, sanki benim bilmediğim bir şeyi biliyordu. Küçük bir çanta hazırladım

kıyafet, tuvalet malzemeleri, telefon şarjı — daha çok içgüdüyle, düşünerek değil. Mert saatlerce anestezi altında olacaktı. Başka bir taksi çağırmak istemiyordum. Arabam hâlâ servisteydi, bu yüzden Mert’in arabası kullanabileceğim tek araçtı. Kapının yanındaki tezgaha gittim, anahtarlarını her zaman oraya bırakırdı. Ama yoktu. Mutfakta, ceketinde, lavabonun yanındaki çekmecede baktım. Mert’in araba anahtarlarını hiçbir yerde bulamadım. Başka bir taksi çağırmak istemiyordum. Mutfakta iki kez, sonra üçüncü kez baktım, sinirim keskinleşiyordu. “Onları nereye koydun?” d

diye boş odaya mırıldandım. İşte o zaman yedek anahtarlarını aramaya başladım. Şifonyerin onun tarafındaki çekmeceye gittim, atmak istemediği rastgele şeyleri koyduğu çekmece. Eski fişler, kablolar ve bozuk paralar vardı. “Ona nereye koydun?” O gece, parmaklarım titreyerek açtım. Orada buldum. Küçük, eskimiş bir cüzdan. Her gün kullandığı cüzdan değildi. Eski bir tanesiydi. Tanımadığım bir cüzdan olması bile göğsümü sıktı. İçinde para yoktu, sadece anahtarlar vardı. Birkaç tane. Ama bir tanesi hiç mantıklı gelmedi. Üzerinde yerel bir depo tesisinin plastik etiketi ve siyah kalemle yazılmış bir depo numarası vardı. 31 yıllık evliliğimiz boyunca Mert, depo kiraladığından hiç bahsetmemişti. Bir kere bile. Her şeyi paylaşırdık, en azından öyle sanıyordum

Faturalar, programlar, doktor randevuları, hatta sabah ter içinde uyanıp anlattığı kötü rüyaları bile. Cüzdandaki yedek araba anahtarını aldım. Bir saniye tereddüt ettim. Sonra depo anahtarını da aldım. Mert depo kiraladığından hiç bahsetmemişti. “Sadece bakacağım,” diye düşündüm. “Bilmeyi hak ediyorum.” Cüzdanı bulduğum yere geri koydum ve hastaneye doğru yola çıktım. Mert hâlâ baygındı ve ulaşılamaz durumdaydı. Uzun bir süre yanında durdum, elini tuttum ve yüzüne baktım. Suçluluk aradım ama onun yerine soğuk bir kararlılık buldum. Sonra hayatımda yapacağımı hiç düşünmediğim bir karar verdim. “Seni seviyorum,” fısıldadım. “Ama gerçeği bilmem lazım.” “Bilmeyi hak ediyorum.” Yarım saat sonra, depo tesisine doğru gidiyordum. Her şey bir sis gibi oldu. Bir an yoldaydım, bir sonraki an açık bir ünitenin önünde duruyordum. İçeride daha önce hiç görmediğim eşyalar vardı. Mert’in el yazısıyla etiketlenmiş kutular üst üste dizilmişti. Plastik kutular, fotoğraf albümleri ve bir askıda tek giysi çantası. İçeri girdim ve en yakın kutuya uzandım. İçinde fotoğraflar vardı. Kocam oradaydı. Mert daha genç görünüyordu ama oydu. Gülümsemesi, duruşu ve elleri hâlâ bakkalın önünde beni beklediği şekildeydi. Ve yalnız değildi. Yanında bir kadın vardı. Fotoğraflardaki tarihler kalbimi kabarttı. Hepsi benimle tanışmadan önce çekilmişti. Bir plastik kutuya çöktüm ve devam ettim. Düğün davetiyeleri buldum, isimleriyle, birlikte imzalanmış kira sözleşmeleri ve “Mert ve Elif” yazılı kartlar. Sonra bir ölüm belgesi buldum.

Elif’inkiydi. Ölüm nedeni resmi ve dikkatli bir dille yazılmıştı ama hiçbir şeyi açıklamıyordu. “Hayır,” diye fısıldadım, hiç bilmediğim bu hayata. “Hayır, hayır, hayır.” Fotoğrafları titreyen ellerle geri koydum ve Susan adında bir kadına ait, Elif’e yazılmış bir mektup buldum. Soyadı da aynıydı. Susan’ın kim olduğunu ve ne bildiğini öğrenmem gerekiyordu. Üniteyi kapattım, kilitledim ve Susan’ın adresini buldum. Bir saat uzaklıktaki evine vardığımda, evin ne kadar bakımsız ve kötü durumda olduğunu görünce şok oldum. Susan kapıyı açtığında temkinli ve şüpheliydi ama yorgun bir şekilde tanıdık geldi bana. Arkasında, neredeyse nefesimi kesecek bir şey gördüm… devamı sonraki sayfada

Bir görüşme.” Nötr bir yerde, parkta buluştuk. Çocuk, Efe, top oynarken Mert donakalmıştı, nasıl ilerleyeceğini bilemiyordu. “Merhaba,” dedi sonunda. “Ben Mert.” Efe ona bakarak gözlerini kısmıştı. “Merhaba, beyefendi.” Mert gözyaşlarıyla gülerek. “Merhaba, Efe.” Hiçbir şey ve her şey hakkında konuştular. Susan izliyordu, gözleri ıslaktı. Güneş batarken, Mert bankta yanıma oturdu. “Merhaba, Efe.” “Teşekkür ederim,” dedi. “Yürüyüp gitmediğin için.” “Bunu sadece senin için yapmadım. Efe için yaptım.” Daha sonra ihtiyaçlarını karşıladık; market, okul malzemeleri ve kira konusunda yardım ettik. Mert her Pazar oğlunu aradı. Daha çok dinledi, konuştuğundan çok. Evliliğimiz değişti ama bitmedi. Aylar sonra bir gece, Mert elimi tuttu. “Senin merhametine layık değilim.” “Belki değil. Ama aşk, hak ettiğimizle ilgili değil. Seçtiklerimizle ilgili.” Elimi sıktı, o hastanedeki gece sonrası ilk kez kendimi tekrar sağlam hissettim.

Reklamlar

Yatağının yanında oturdum

Bunları da İzleyebilirsiniz