Üvey kızım sadece

17 yaşındayken bir bebeğim oldu. Bir kız çocuğu. Ailem beni onu bırakmaya ve hastanede terk etmeye zorladı.

Beni tehdit ettiler ve başka seçeneğim yokmuş gibi hissettim.

Hâlâ bu karardan dolayı pişmanlık duyuyorum. O günden beri ailemle hiç görüşmedim.

O zamanlar, onun benimle yoksulluk içinde büyümesindense, evlatlık bir aileyle daha iyi bir hayatı olacağına dürüstçe inanmıştım.

Yıllar geçti. Kendi ayaklarımın üzerinde durmayı başardım.

Yakın zamanda, Deniz adında harika bir adamla evlendim; Deniz’in Selin isminde evlatlık bir kızı vardı.

O ve eski eşi, Selin’i henüz küçük bir bebekken evlat edinmişlerdi. Öz annesi onu doğar doğmaz hastanede bırakmıştı.

Selin ile hemen kaynaştık. Tam da benim öz kızımın olacağı yaştaydı.

Hikâyelerimiz birbirine çok benzediği için ona verebildiğim kadar sevgi vermek istedim.

Bir hafta önce Selin, okuldan bir DNA testi kitiyle geldi ve testi bizimle birlikte yapmamızı istedi.

"Akraba olmadığımızı biliyorum. Ama kim bilir, belki bu gerçek ailemi bulmama yardım eder?" diyerek güldü.

Sonuçlar geldiğinde, Selin eve morali bozuk bir şekilde geldi.

Akşam yemeğinde gözlerimi kaçırdı ve neredeyse tek bir kelime bile etmedi. Sonra Deniz ile özel olarak konuşmaya gitti.

Uzun süre konuştular ve Selin’in ağladığını duyabiliyordum.

Ardından Deniz, elinde DNA testi sonuçlarıyla, yüzünde tuhaf bir ifadeyle yanıma geldi.

"Şunu oku. Sonuç oldukça şaşırtıcı. BUNU İLGİNÇ BULACAKSIN," dedi.

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)