En yakın arkadaşımın ani ölümünden sonra kızını evlat edindim;

Bir yetimhanede büyüdüm. Ne anne, ne baba, ne bir akraba... Beni sahiplenecek hiç kimsem yoktu.

En yakın arkadaşım Leyla da orada büyüdü; kimsenin umursamadığı soyadları olmayan iki kız çocuğuyduk. Büyüdüğümüzde, sahip olamadığımız o sıcak yuvayı kuracağımıza dair birbirimize söz verdik.

Yıllar sonra, hayat bize kısa bir mutluluk anı sundu. Leyla hamile kaldı. Bebeğin babası haberi aldığı an kaçıp gitti. Leyla'nın kardeşi yoktu. Anne babası yoktu. Tutunacak hiçbir dalı yoktu. Sadece ben vardım.

Kızı Merve'yi dünyaya getirdiğinde doğumhanede yanındaydım. Ben "teyze" oldum; yardım eden o fazladan el, Leyla'nın kimsesi yokken yaslandığı o omuz oldum.

Ve sonra... o kaza.

Yağmurlu bir sabah, bir kamyon şeridinden kaydı ve Leyla gitti.

Merve beş yaşındaydı.

Onu yanına alacak hiç kimse —gerçekten hiç kimse— yoktu.

Benim dışımda.

Evlatlık belgelerini imzaladığımda 27 yaşındaydım. Onun bizim gibi büyümesine izin vermeyi reddettim: yetimhanedeki yatakları sayarak, çocukların geliş gidişini izleyerek, dünyanın göründüğünden daha soğuk olduğunu çok erken yaşta öğrenerek büyümesine gönlüm el vermedi.

13 yıl boyunca onu elimden gelen en iyi şekilde yetiştirdim. Doğum günleri, okul projeleri, kanayan dizler, ilk aşk acıları... Annesi için ağladığında ona sarıldım. Ona istendiğini söyledim. Seçildiğini. Sevildiğini.

Ve sonra, on sekizinci yaş gününden birkaç gün sonra, odamın kapısında hiç anlam veremediğim bir bakışla belirdi.

"Merve? İyi misin?" diye sordum.

Duraksadı, gözlerini kaçırıp tekrar bana dikti.

"Artık on sekiz yaşındayım," dedi sessizce. "Resmen bir yetişkinim."

"Elbette," diyerek gülümsedim. "Biliyorum tatlım."

Ama o gülümsemedi.

"Bu demek oluyor ki... bazı şeyler değişiyor," dedi. "Ve senin... EŞYALARINI TOPLAMAN LAZIM!"

Gözlerimi kırptım, kafam karışmıştı. Bir an için güldüm bile.

"Eşyalarımı mı toplayayım? Merve, neden bahsediyorsun sen?"

(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)