Torunun oykudubdram

Hayır,” dedi Emre. “Sadece zaten kırılmış olan şeyi nihayet görüyoruz.” Ertesi sabah Emre eve geldiğinde bambaşka bir adam gibiydi; yaşlanmış, sarsılmış ama kararlı. Ömer resim boyuyordu. Emre dikkatlice yaklaştı. “Mesajları gördüm,” dedi. Ömer donup kaldı. “Bilmem gerekirdi. Bu benim hatam.” “Anneme kızgın mısın?” “Olanlara kızgınım. Sana değil.” Bu bir affediş değildi. Ama bir başlangıçtı. Sosyal hizmet uzmanı geldi. Mülakatlar yapıldı. Sonuç netti: Ömer, Ceyda ile yalnız bırakılmamalıydı. Ceyda öfkeyle geldi. İnkar, suçlama, kontrol çabası... Emre ona kağıtları uzattı. “Velayet davası açtım.” “Bunun için yeterli cesaretin yok senin.” “Yoktu. Bu yüzden işler bu noktaya geldi zaten.” Sonra Ömer yine konuştu. “Birinin arabayı çalacağını düşündüm... ve bir keresinde hava çok sıcaktı... bir keresinde de bir adam cama vurdu.Odadaki hava bir kez daha değişti. Ceyda bile bunu artık küçümseyemedi. Karar verilmişti. Resmen değilse bile, ahlaken bu iş bitmişti. Haftalar geçti. Avukatlar, raporlar, mahkeme günleri... Emre değişti. Ömer iyileşmeye başladı. Küçük şeyler: Artık her şey için izin istemiyor, korkmadan uyuyor, özgürce oyun oynuyordu. Bir öğleden sonra Ömer elinde oyuncak bir araba tutuyordu. “Bunun kapıları kilitlenmiyor.” Emre’ye baktım. Olduğu yerde kaldı. “Böylece kimse içeride hapsolmaz,” diye ekledi Ömer. Emre onun yanına çömeldi. “Sana bakılması için hiçbir zaman bir şeyleri hak etmek zorunda kalmamalıydın.” Ömer başıyla onayladı. Onları izlerken o ilk geceyi düşündüm. O fısıltıyı. Gerçeği. İnsanlar ailelerin bir anda yıkıldığını sanır. Oysa öyle olmaz. Aileler sessizce çatırdar, görmezden gelinen her bir anla... Ta ki birisi buna “normal” demeyi reddedene kadar. O gece, o birisi gerçeği söyleyen sekiz yaşında bir çocuktu. Ve o gerçeği söylediği için, geri kalanımızın da onunla yüzleşmekten başka çaresi kalmamıştı.