Rahmetli Eşimin Diktiği

Murat ise bu kez sessizce olanları uzaktan izledi. Günün sonunda çocuklar ona da bir dilim elmalı turta ve bir bardak elma suyu götürdüler. Murat teşekkür ederek ikramı kabul etti. Belki her şey bir anda değişmedi ama o günden sonra Selma’nın ağacıyla ilgili bir daha hiçbir şikâyette bulunmadı. Sınırlarına saygı gösterdi ve komşuluk hukukunu korudu.

Selma zamanla şunu fark etti: Mehmet’in diktiği o küçük fidan artık yalnızca eşinin hatırası değildi. Sabrın, paylaşmanın ve dayanışmanın sembolü olmuştu. Hayatta bazı acılar hiç unutulmasa da sevgiyle büyütülen değerler zamanla çok daha büyük mutluluklara dönüşebiliyordu. Mehmet haklı çıkmıştı.Gerçekten de ağaca biraz zaman vermek yetmişti.

Çünkü o elma ağacı yalnızca meyve değil, umut da vermişti.

Üsteki Resimden Diğer Sayfaya Geçiş Yaparak Haberin Devamını Okuyabilirsiniz.