Otuz yıl boyunca alın terimle

O gün kapıyı tekrar araladığımda içeri adımımı atarken bütün mahalleye karşı bir gösteri yapmıyordum. Sadece sakin bir adam olarak sandalyeme oturdum. Oğlum kapıda bekliyordu; gözleri suçlu, elleri boş. Söyleyecek çok sözü vardı ama kelimeler boğazında düğümlenmişti. İlk kez gözlerinin içindeki kendini savunma duvarı yıkılıyordu. “Beni evden çıkardın” dedi, ama sesinde öfke değil şaşkınlık vardı. “Neden böyle yaptın” diye sordu. Cevabım kısa oldu: “Sana miras değil, bir hayat bıraktım. Sen onu nasıl kullandığını gösterdin.” Mahkeme boyutuna girebilecek işler olmakla birlikte, en çok dokunan şey toplumsal tepkilerdi. Komşuların bakışları, esnafın tutumu, eski dostların sessiz uzaklaşışı; hepsi onun beklemediği bir gerçeği gösterdi. Bir insan mal varlığını geri alabilir, ama itibarını kolay kolay tamir edemez. O gece oğlum, evin içinde tek başına uzun saatler geçirdi. Kapının ardına çekilen perde, onun için yeni bir mahkumiyet oldu