Kocam her gece benden yat... Devamını oku

Tamamdır,” dedi ellerini silerken. “Artık sorun yok.”

Gülümsedim. “Teşekkür ederim Selim. Sana bir borcum var.”

Omuz silkti ve gözlerimin içine baktı. “Akşam yemeği yeterli olur mu?”

Bir an donakaldım. Beni yemeğe mi davet ediyordu?

İçimdeki o tanıdık şüphe sesi konuşmaya başlamıştı ama Selim’in bakışlarında bana güven veren bir şey vardı.

“Olur,” dedim. “Güzel olur.”

O an kabul ettiğim bu davetin hayatımı tamamen değiştireceğini bilmiyordum.

Altı ay sonra çocukluk odamda, aynanın karşısında gelinlik içinde duruyordum. Otuz dokuz yaşındaydım ve böyle bir günün geleceğini hiç düşünmemiştim.

Düğünümüz küçüktü; sadece yakın ailemiz ve birkaç dostumuz vardı. Tam hayal ettiğimiz gibi.

Nikâh sırasında Selim’in gözlerine baktığımda içimde tarif edemediğim bir huzur hissettim.

“Evet,” dedim fısıltıyla.

“Evet,” dedi o da titreyen bir sesle.

O gece, herkes gittikten sonra Selim’in evine—artık bizim evimize—geldik. Üzerimi değiştirmek için banyoya geçtim. Yatak odasına döndüğümde ise olduğum yerde donup kaldım.

Selim yatağın kenarında oturmuş, alçak sesle biriyle konuşuyordu… ama odada başka kimse yoktu.

“Bunu görmeni istedim Elif,” diyordu. “Bugün her şey çok güzeldi. Keşke burada olsaydın.”

“Selim?” dedim ürkekçe.

Yavaşça arkasını döndü. Yüzünde suçluluk vardı.