Kadını ilişki yaşarken yakaladılar... Daha fazlasını oku..

ilk kez biri onun acısını düzeltmeye çalışmadan yanında duruyordu. İnsanlar sürekli güçlü olmasını, toparlanmasını, hayata devam etmesini söylüyordu. Ahmet ise hiçbir şey istemiyordu. Sadece onu olduğu haliyle görüyordu.

Bir süre sessiz kaldılar.

Sonra Esma derin bir nefes aldı. “Sence insan birini kaybettikten sonra yeniden hissedebilir mi?”

Ahmet hemen cevap vermedi. Çayından küçük bir yudum aldı. “Bence insan istemese bile hisseder,” dedi sonunda. “Ama bu, unutmak demek değil.”

Bu söz mutfağın içinde yankılandı.

Esma başını eğdi. Çünkü içinde büyüyen suçluluk biraz olsun hafiflemişti. Ahmet’e karşı hissettiği şey tam olarak aşk değildi belki. Belki sadece uzun zamandır hissetmediği kadar canlı hissetmekti. Ama canlı kalmak da bazen başlı başına bir mücadeleydi.

Ahmet mutfak kapısına doğru yürüdü, sonra durdu. Arkasını dönmeden konuştu.

“Bu gece burada kalacağım,” dedi. “Ama korkma diye değil. Yarın sabah uyandığında biri hâlâ yanında olsun diye.”

Esma cevap vermedi. Boğazındaki düğüm konuşmasına izin vermiyordu.

Ahmet salona geçtiğinde Esma mutfakta yalnız kaldı. Camdaki yansımasına baktı. Haftalardır ilk kez yüzünde sadece keder yoktu. Korku vardı, suçluluk vardı, belirsizlik vardı… ama onların arasında çok küçük bir şey daha vardı.

Umut.

Ve Esma, umut etmenin bazen yas tutmaktan daha zor olduğunu o gece ilk kez anladı.