Ibretlim okyku yorumda

6 çocuğum var. Dört oğlum. İki kızım.

Kocam genç yaşta öldükten sonra onları tek başıma büyüttüm. İhtiyaç duydukları her şeye sahip olabilsinler diye çift vardiya çalıştım, tatilleri pas geçtim, 10 yıl boyunca aynı paltoyu giydim.

Ve uzun bir süre boyunca evimiz hayat doluydu.

Sonra büyüdüler.

Teker teker, aramaları azalttılar. Ziyaretler kısaldı. Bayramlar "bu yıl çok karmaşık" hale geldi.

Ta ki sonunda… ev fazlasıyla sessizleşene kadar.

Birkaç hafta önce, hepimizin aynı çatı altında olduğu son zamanı hatırlayamadığımı fark ettim.

Ve bu düşünce kalbimi kırdı.

Bu yüzden gurur duymadığım bir seçim yaptım.

Hepsine aynı mesajı gönderdim:

"Sağlığım kötüleşti. Ne kadar vaktim kaldı bilmiyorum. Çok geç olmadan lütfen beni görmeye gelin."

Hemen geldiler. İstisnasız hepsi.

Aniden mutfağım yeniden doldu. Kızlarım benim için yemek pişirdi. Oğullarım evin etrafındaki işleri tamir etti. Bana sarıldılar. İlaç isteyip istemediğimi sordular. Battaniye. Herhangi bir şey.

Bir an için… aileme yeniden kavuşmuş gibi hissettim.

Sonra bir gece, susayarak uyandım ve alt kattan gelen sesler duydum.

En büyük oğlumun sesini hemen tanıdım:

"Ev eşit olarak bölüşülmeli!"

"Bu çok saçma," diye çıkıştı küçük kızım. "Annem yıllar önce birikimlerini bana söz vermişti."

"Zaten artık neredeyse hiçbir şey hatırlamıyor," diye mırıldandı büyük kızım. "Onu imza atmaya ikna edebiliriz."

Donakaldım.

Tartışmaya devam ettiler.

Evim hakkında.

Param hakkında.

Eşyalarım hakkında.

Sanki ben zaten ölmüşüm gibi.

Sanki ben, manipüle edebilecekleri aklı karışık yaşlı bir kadınmışım gibi.

Karanlıkta orada öylece durdum ve çocuklarımın, ailemizin hâlâ sahip olduğunu düşündüğüm her şeyini paramparça edişini dinledim.

Ve o an… onlara hiçbirinin asla unutamayacağı bir ders vermeye karar verdim.

Ertesi sabah, en büyük oğlum yüzü kireç gibi bembeyaz bir halde odama daldı.

"Aman Allah'ım, anne," diye bağırdı. "Sen ne YAPTIN?!"

DEVAM1 Y0RUMDA ⬇⬇