El ele. Babam, sanki çok normal bir şeymiş gibi kolunu sıvazlayarak, “Ben evleniyorum,” dedi pişkinlikle. “Bizi tebrik etmeyecek misin?” Kelimeleri idrak bile edemiyordum. “Neden bahsediyorsun sen?” Ceren soğuk bir sesle, “Nişanı bozuyorum,” dedi. “Adnan ile evleniyorum. Lütfen zorluk çıkarma. Kararım kesin.” O an içimdeki her şeyin kırıldığını hissettim.
tartışmadım. Cevap beklemedim. Sadece kapıyı kapattım. Ve ikisini de hayatımdan sildim. Gelen her mesajı, her aramayı görmezden geldim. Ama bu onlar için yeterli değildi. Yine de bana bir düğün davetiyesi gönderdiler. Babam üzerine bir not bile düşmüştü: Gel. Bekliyor olacağız. Neden gittiğimi bilmiyorum. Ama gittim. Ve işte şimdi bitmişti. Tören tuhaf bir sessizlikle sona erdi, konuklar sanki oradan kaçmak istiyormuşçasına hızla ayağa kalktılar.
Alçak sesli, huzursuz fısıldaşmalar başladı. Ceren kimseyle göz göze gelmeden oradan uzaklaştı. Devamını Okumak İçin..Ayrıntılar diğer sayfada haberimiz detayındadır..HABERİN DEVAMINI OKUMAK İÇİN FOTOĞRAF ÜZERİNDEN DİĞER SAYFAYA GEÇİŞ YAPINIZ.