benimle çok ilgileniyordu, her gördüğünde hal hatır sorardı, sorarkende beni süzdüğünü
farkediyordum. Zamanla benimde aklım karışmıştı ama asıl sorun muhtarın evli olmasıydı. Bizim
maddi durumumuz pek iyi değildi ama muhtar zengindi. G
EVLİ OLAN HERKES OKUSUN HER ŞEY DOYANA KADAR D'etaylar>>> yorumda
Köyde ailemle yaşıyorum 35 yaşıma geldim ama evlenmek nasip olmamıştı, köyün muhtarı
Gün geçtikçe Muhtar her fırsattakarşıma daha çok çıkmaya başladı sonra aileme haber göndermiş eğer kızları şerifeyi bana
verirlerse maddi olarak destek olurum demis. Durumu annem bana anlattı, ama evli olmasındandolayı kararsız kaldım. Annem ne olacak böyle 35 yaşına geldin en azından rahat edersin
Muhtar sana gül gibi bakar dedi. Bikacgun düşündükten sonra kabul ettim. Birkaç ay içinde kız
isteme nişan düğün hepsi bir anda oldu evlendik. Evlendiğimiz gün ilk karısının yüzü hiç
gülmedi, muhtarın yanından hiç ayrılmıyordu, bu durum benim canımı sıkıyordu. Akşam oldu,
herkes evine dağıldı, ben ger-dek için yatak odasına geçtim muhtarda geldi, gelinliğimiçıkardım, bana az bekle dedi tamam dedim geçtim yatağa uzandım, birkaç dakika sonra kapı
açıldı ve ilk karısıda odaya geldi kapıyı örttü..AyrıntıIar diğer syfada…Haberin devamını okumak için gorsel üzerınden diğer syfaya geçiş yapınız.
O geceyi hiç unutamam. Gelinliğimi çıkarmış, yatağın kenarına oturmuştum. Kalbim deli gibiatıyordu. Muhtar az bekle demişti, ben de sessizce başımı eğip “tamam” demiştim. Odada bir
tek kandilin ışığı vardı. Sonra kapı hafifçe aralandı. Sandım ki muhtar geldi… ama değildi.
İlk karısı, Zeynep Hanım girdi içeri.
Bir an nefesim kesildi. Gözleriyle etrafı süzdü, sonra bana baktı. O bakışta ne kıskançlık vardı, ne
de öfke… sadece yorgunluk. Yılların ağırlığı gibiydi üzerinde.
Elinde bir tespih tutuyordu, parmakları titriyordu.“Şerife,” dedi yavaşça, “Biliyorum bu gece senin gecen, ama konuşmadan edemeyeceğim.”O an ne diyeceğimi bilemedim. Başımı önüne eğdim, sadece dinledim.
“Ben muhtarı çok sevdim,” dedi. “Gençliğimi ona verdim, elimde avucumda hiçbir şey yokken
onunla evlendim. Onunla birlikte aç da kaldım, zengin de oldum. Ama yıllar geçtikçe bir şeyler
değişti. Gözleri artık bana değil, sana bakmaya başladı.”
İçimden bir ürperti geçti. Ne diyebilirdim ki? Ben de bu evliliğe isteyerek girmemiştim tam
anlamıyla. Annemin, “kızım hiç değilse rahat edersin” sözleri kulaklarımda çınladı.Zeynep Hanım bir adım daha yaklaştı.
“Gidecek yerim yok,” dedi. “Bu köyde herkes beni onun karısı bilir. Şimdi sen geldin, gençsin,
güzelsin… Kader buymuş demekten başka elimden ne gelir ki? Ama bil istedim, ben bu evde
nefretle değil, sabırla kalacağım. Sana da kötü bir gözle bakmam. Sadece… beni anla.”O an boğazım düğümlendi. “Ben seni incitmek istemedim,” diyebildim zorla.
“Biliyorum kızım,” dedi. “Kader bazen insanın önüne yol koyar, o da yürümek zorunda kalır.”
Sonra sustuk. Kandilin ışığı ikimizin gölgesini duvara vuruyordu. O gölgelerde ben gençliğimi,
onda da yılların emeğini gördüm.
Kapıya yöneldi, çıkmadan önce bir kez daha bana baktı.
“Allah yardımcın olsun Şerife. İyi kızsın sen, bunu anladım.” dedi ve gitti.
Kapı kapandığında içimde garip bir sessizlik kaldı. Gelin odasında yalnızdım, ama sanki bir
ömürlük yük kalmıştı üstüme. O an anladım ki, bazen evlilik bir mutluluk değil, iki kadının
sessizce paylaştığı bir kaderdi.
Reklamlar
13 Ocak 2026
Reklamlar
