BUGÜN ESKİ NİŞANLIMIN BABAMLA EVLENİŞİNİ İZLEDİM

Sözleşmeler, yasal dosyalar… Hepsinde senin adın vardı.” Başımı salladım. “Benim hiç şirketim olmadı ki.” Bakışları babama kaydı. Benimkiler de onu takip etti. Babam gözlerime bakamıyordu. Sonunda konuştu: “Yıllar önce… Senin adına bir şirket kurmuştum. Geçici olacaktı.” “Adıma borç mu yaptın yani?” diye bağırdım. Aylin öne çıktı. “Şirket, babanın itiraf ettiğinden çok daha kötü durumdaydı. Borçlar gizlenmiş, yeniden yapılandırılmış, örtbas edilmişti… Ama bir şeyler su yüzüne çıktı. Birileri eşelemeye başladı.” Ona dik dik baktım. “Yani çözümün onunla evlenmek miydi?” Yüzünden bir acı dalgası geçti. “Yetkiye ve nüfuza ihtiyacım vardı. Seni bu işe bulaştırmadan hızlıca halletmenin bir yoluydu bu. Evlilik, en temiz yasal rotaydı.” Bunu sindirmek zamanımı aldı. “Onunla… Sırf evrak işlerini halletmek için mievlendin?” “Evet.” “Bana söylemeliydin.” Sesi titredi. “Söyleseydim, kendin çözmeye çalışırdın ve her şeyi daha da berbat ederdin.” Tartışmak istedim. Ama bir yanım onun haksız olmadığını biliyordu. “Seni sevmekten vazgeçtiğim için gitmedim,” diye fısıldadı. “Seni koruyacak kadar çok sevdiğim için gittim.” Bu her şeyden daha çok canımı yaktı. Dışarı çıktım. Dışarıdaki hava keskin ve soğuktu. Orada öylece durup nefes almaya, anlamaya çalıştım. Bir an sonra ayak seslerini duydum. Yanımda durdu. “Neden böyle bir yol?” diye sordum. “Çünkü insanlar evrakları sorgular,” dedi yumuşak bir sesle. “Ama bir evliliği sorgulamazlar. Gerçek görünmesi gerekiyordu.