Annem, evimizin arkasındaki

Ameliyat masraflarını ben ödedim."
Bir adım geriye çekildim.
"Bu... mümkün değil."
Emre cebinden banka dekontlarını çıkardı.
Hepsi annemin adına yapılmış eski havalelerdi.
"Tüm birikimim buydu."
Başım dönmeye başlamıştı.
"Sonra sen iyileştin."
"Peki sen?"
"Geriye hiçbir şeyim kalmadı."
Yıllarca annemin yemek taşıdığı evsiz adam...
Aslında benim hayatımı kurtaran kişiydi.
Gözlerim dolmuştu.
"Annem bunu neden sakladı?"
Emre derin bir nefes verdi.
"Çünkü sana hiçbir zaman borçlu hissettirmek istemedi."
Sonra annemin sözlerini tekrarladı.
"'Bir çocuğun hayatı, minnet duygusuyla değil; özgürce yaşadığı mutlulukla güzeldir.'"
İşte bu yüzden hiçbir şey söylememişti.
Yıllarca Emre'ye götürdüğü her tabak yemek...