Ailem, üniversite okumadığı için sürekli küçümsedikleri

Eşim Mert'i ailemle ilk tanıştırdığım günü hiç unutamam. Daha onunla doğru dürüst konuşmadan, sadece oto tamircisi olarak çalıştığını ve üniversite okumadığını öğrendikleri anda hükmü vermişlerdi. Onlara göre ben iyi bir üniversite bitirmiş, başarılı bir kariyer kurmuş bir kadındım ve "bundan çok daha iyisini hak ediyordum."

Annem ve babam, Mert'in bana uygun olmadığını söyleyip duruyor, her fırsatta kararımı sorguluyordu. Mert ise hiçbir zaman onlarla tartışmadı. Sadece sakin bir tebessüm edip telefonuna baktı, "Affedersiniz, bunu açmam gerekiyor." diyerek dışarı çıktı. Ailemin bana uzun uzun nasihat edeceğini biliyordu ama beni zor durumda bırakmamak için sessiz kalmayı tercih ediyordu. İşte ona âşık olmamın en büyük sebebi de buydu.

Evlilik teklifi ettiğinde ailem son bir kez daha vazgeçirmeye çalıştı. Babam, "Gerçekten bütün geleceğini ömrünü sanayide geçirmiş bir adama mı emanet edeceksin?" diye sordu. Ama kararım kesindi. Hiç tereddüt etmeden Mert'le evlendim.

Düğünümüz gösterişten uzak, sadece en yakınlarımızın katıldığı sıcak bir aile düğünüydü. Tam da hayalini kurduğumuz gibiydi. Fakat o gün bile ailemin yüzündeki yapmacık gülümsemeleri görebiliyordum. Herkesin içinde bizi tebrik ediyorlar ama Mert'e attıkları her bakışta büyük bir hata yaptığıma inandıklarını hissettiriyorlardı.

Gece eve döndüğümüzde Mert sessizce garaja indi. Birkaç dakika sonra elinde, yılların izini taşıyan paslı bir metal kutuyla geri geldi. Kutuyu mutfak masasının üzerine bıraktı, kapağına dokundu ve derin bir nefes aldı.

O ana kadar yüzünden eksik olmayan sıcak gülümseme bir anda kayboldu. Gözlerimin içine uzun uzun baktı ve alçak bir sesle,

"Hayatımıza birlikte başlamadan önce sana gerçekte kim olduğumu anlatmam gerekiyor." dedi.

Sonra metal kutunun kapağını yavaşça kaldırdı... İçinden çıkan ilk şey ise, ailemin yıllardır inandığı bütün gerçekleri bir anda yerle bir edecek kadar sarsıcıydı.. Detaylar yorumda ��