67 yaşlarımda farkettim bi anormallik olduğunu
67 yaşlarımda farkettim bi anormallik olduğunu ruhumla bedenim asla bütünleşmiyordu, kendimi garip hissediyordum ama ben bir erkektim herkes de öyle söylüyordu, ama erkek kiyafetleri giymekten nefret ediyordum, ruhum iç sesim bambaşkaydı. Ablalarımın kıyafetleri çok ilgimi çekiyordu elbiseleri çamaşırları makyaj malzemeleri hep onlarla oynamak giymek istiyordum, büyük ablam evlenmişti kocasıyla sık sık sürekli bize geliyorlardı Eniştem bana çok yakın davranıyordu, aslında sanki durumumun farkındaydı gibi çok güzel olduğumu söylüyordu ve bu benim hoşuma gidiyordu ablanın kırmızı çamaşırlarını giymek istermisin dedi isterim dedim giydim, sonra eniştem... Devamı ılk yoruda
67 yaşlarımda farkettim bi anormallik olduğunu ruhumla bedenim asla bütünleşmiyordu, kendimi garip hissediyordum ama ben bir erkektim herkes de öyle söylüyordu, ama erkek kiyafetleri giymekten nefret ediyordum, ruhum iç sesim bambaşkaydı. Ablalarımın kıyafetleri çok ilgimi çekiyordu elbiseleri çamaşırları makyaj malzemeleri hep onlarla oynamak giymek istiyordum, büyük ablam evlenmişti kocasıyla sık sık sürekli bize geliyorlardı Eniştem bana çok yakın davranıyordu, aslında sanki durumumun farkındaydı gibi çok güzel olduğumu söylüyordu ve bu benim hoşuma gidiyordu ablanın kırmızı çamaşırlarını giymek istermisin dedi isterim dedim giydim, sonra eniştem... Devamı DİĞER SAYFADA
Bir gün bana şöyle dedi:Ablanın kırmızı çamaşırını giymek ister misin?”Ne diyeceğimi bilemedim. Sanki içimdeki o başka ben “evet” dedi. Çünkü o kıyafetleri giymek içimdeki kişiyle birleşmem gibiydi. O an sadece kendim olmak istedim. Giydim. Ama…
Ama… o an bittiğinde, gözlerindeki bakışı gördüğümde bir ürperti hissettim. Kalbim delice atmaya başladı. Yanımda kalmak istiyordu. Daha fazlasını yapmak istiyordu, hissettim. Ama ben istemiyordum.
İçimdeki çocuk birden bağırmaya başladı:“Korkuyorum!”
O an hiçbir şey söylemeden kaçtım. Kapıyı çarptım. O gün suskunlaştım ama içimde bir şeyler değişmişti.İşte o an, belki ilk kez güçlü bir karar verdim:
“Beni ben olarak kabul etmeyen, bana zarar verecek kimseye boyun eğmeyeceğim
Büyümek kolay olmadı. O yılları kendi içimde savaşarak geçirdim. Sessizdim. Ama biriktiriyordum. Sonra bir gün – belki de en cesur anımda – biriyle konuştum. İçimi döktüm. Onunla birlikte çocukken yaşadığım duyguları, korkularımı, kim olduğumu anlattım. O kişi psikolojik danışmandı. Ve ilk defa biri beni “garip” değil, “anlaşılması gereken biri” olarak gördü
Sonra terapi başladı. İçimdeki karışık duyguları, travmayı, bastırılmış kimliğimi tek tek ortaya çıkardık. O kırmızı çamaşırla karışık olan suçluluğu, korkuyu, utancı – hepsini konuştum. Ağladım, yazdım, haykırdım.Ve sonra, bir gün kendime baktım ve dedim ki:
Ben hep bendim. O çocuk da bendim, bugün güçlü olan da benim. Utanma zamanı değil, iyileşme ve kendini sevme zamanı.”Sonra terapi başladı. İçimdeki karışık duyguları, travmayı, bastırılmış kimliğimi tek tek ortaya çıkardık. O kırmızı çamaşırla karışık olan suçluluğu, korkuyu, utancı – hepsini konuştum. Ağladım, yazdım, haykırdım.
Ve sonra, bir gün kendime baktım ve dedim ki:
Büyümek kolay olmadı. O yılları kendi içimde savaşarak geçirdim. Sessizdim. Ama biriktiriyordum. Sonra bir gün – belki de en cesur anımda – biriyle konuştum. İçimi döktüm. Onunla birlikte çocukken yaşadığım duyguları, korkularımı, kim olduğumu anlattım. O kişi psikolojik danışmandı. Ve ilk defa biri beni “garip” değil, “anlaşılması gereken biri” olarak gördü
Reklamlar
17 Mart 2026
Reklamlar
