150 Kilo Verdikten Sonra Lise Mezuniyetimin 10. Yıl Buluşmasına Gittim… Yıllarca Beni Aşağılayan Balo Kraliçesi Beni Görünce Yaptığı Şey Herkesi Şaşkına Çevirdi

Salondaki uğultu bir anda kesildi.

Melis, birkaç saniye boyunca bana öylece baktı. Ardından elindeki bardağı masaya bıraktı ve herkesin şaşkın bakışları arasında bana doğru yürümeye başladı. Eskiden olsa o adımların her biri içimi korkuyla doldururdu. Ama bu kez kaçmadım. Başımı eğmedim. Olduğum yerde dimdik durdum.

Yanıma geldiğinde gözleri dolmuş gibiydi.

"Sen... gerçekten sen misin?" diye fısıldadı.

Gülümsedim.

"Evet Melis. Benim."

Etrafımızdaki insanlar konuşmayı bırakmıştı. Kimisi beni yeni yeni tanımaya başlamış, kimisi ise Melis'in neden bu kadar şaşkın olduğunu anlamaya çalışıyordu.

Melis derin bir nefes aldı.

"Senden özür dilemem gerekiyor."

Bu sözleri duyunca bir an yanlış işittiğimi sandım.Yıllarca beni aşağılayan, arkadaşlarının yanında benimle alay eden, kantinde yanıma oturulmasını bile istemeyen kız şimdi herkesin önünde özür diliyordu.

"Lisede sana çok kötü davrandım." dedi.

"Bunu yıllardır unutamadım."

Salondakilerin bakışları daha da meraklı hale geldi.

Melis devam etti.

"O zamanlar komik olduğunu sanıyordum. Popüler olmanın böyle bir şey olduğunu düşünüyordum. Ama üniversiteye gidince insanların dış görünüşü yüzünden nasıl yargılandığını ben de yaşamaya başladım. O günlerde sana yaptıklarımı hatırladım. Ne kadar kırıcı olduğumu çok geç fark ettim."

Sesinde ilk kez samimiyet vardı.

"Defalarca sana ulaşmayı düşündüm ama cesaret edemedim."

O an içimde yıllardır taşıdığım öfkeyi aradım.

Bulamadım.Çünkü o öfke, ben kendimi değiştirmeye karar verdiğim gün yavaş yavaş yok olmuştu.

"Geçmişi değiştiremezsin." dedim sakin bir sesle.

"Ama bugünden sonrasını değiştirebilirsin."

Melis'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.

"Beni affedebilir misin?"

Bu soru belki de yıllardır beklediğim soruydu.

Eskiden olsa bunun intikamını almak isterdim.

Herkesin önünde onu utandırabilir, yıllarca bana hissettirdiklerini ona yaşatabilirdim.

Ama artık buna ihtiyacım yoktu.

Çünkü kendimi kanıtlamam gereken tek kişi bendim.

Gülümsedim.

"Seni affediyorum."

Salon sessizliğe büründü.Ardından alkış sesleri yükselmeye başladı.

İnsanlar sadece Melis'in özrünü değil, yaşanan o anın büyüklüğünü alkışlıyordu.

Gece ilerledikçe eski sınıf arkadaşlarım sırayla yanıma gelmeye başladı.

Kimisi beni tanıyamadığı için şaşkındı.

Kimisi yıllar önce bana selam bile vermediği için utanıyordu.

Hatta birkaç kişi, lisede bana yardım etmedikleri için özür diledi gorsele ilerleyin devamı sonraki sayfda....