Şaşkınlıkla kızımın yüzüne baktım devamı icin sonrki syfaya gecinz…

Bir akşam kapıdan içeri girdi, yüzü ciddi ve kararlıydı.Eşyalarını topla. Şimdilik sadece gerekli olanları al, dedi.Kalbim sıkıştı.
— Nereye gidiyoruz? diye sordumGözlerini kaçırdı.
— Yolda anlatırımAma anlatmadı.Sessizce valizimi hazırladım. Ellerim titriyordu. Yolda araba camından dışarı bakarken gözyaşlarım süzüldü. İçimden sürekli aynı düşünce geçiyordu: “Demek sonum böyle olacak… Huzurevi.”Onu suçlamak istemiyordum ama kalbim kırılıyordu. “Belki de yoruldu” dedim kendime. “Belki de artık özgür olmak istiyor.” Ama yine de insanın içi acıyor… Bunca yıl verdiğim sevgi, emek… Hepsi bu kadar mıydı?Araba bir süre sonra şehirden uzaklaşmaya başladı. Bu beni daha da korkuttu. Huzurevleri genelde şehir dışındaydı. Kalbim daha hızlı atmaya başladı.
Ama sonra araç bir anda tanıdık olmayan, ama huzur veren bir mahallede durdu.Kafamı kaldırıp baktımKarşımda küçük ama çok şirin bir ev vardı. Bahçesinde çiçekler, kapısında nazar boncuğu, pencerelerinde dantel perdeler…Şaşkınlıkla kızımın yüzüne baktım devamı icin sonrki syfaya gecinz…