Kocamın ortağı her gün benden istediği g...(DE.VAMI İLK YO.RUMDA)
Ne demek istiyorsun?”
“Serhat, öldüğünde çalışma odasının kapısını kapatacağını biliyordu. Eşyalarına dokunmayacağını, hatta o odadan kaçacağını söyledi. ‘Aylin acısını içine gömer,’ dedi. ‘Ona beni hatırlamak için bir sebep ver. Her gün birkaç dakika bile olsa sesimi zihninde duysun.’”
Gözyaşlarımı tutamadım.
Masadaki metal kutuya baktım.
Anahtarı çıkardım.
Kilit açıldı.
İçinden banka evrakları, Arda için hazırlanmış bir eğitim hesabı ve birkaç dosya çıktı.
Ama en altta beyaz bir zarf vardı.
Üzerinde yalnızca:
“Aylin’e.”
yazıyordu.
Zarfı açtım.
Serhat’ın el yazısını görür görmez ellerim titredi.
“Madem bunu okuyorsun, Levent sözünü tuttu.
Muhtemelen bana çok kızgınsın.
Haklısın.
Sana hastalığımı söylemeliydim.
Ama kalan zamanımızın hastane koridorlarından, korkudan ve geri sayımdan ibaret olmasını istemedim.
Senden bir şey rica edeceğim.
Ben öldüğüm gün senin hayatın da bitmesin.
Çalışma odamı müze yapma.
Kıyafetlerimi yıllarca dolapta saklamak zorunda hissetme.
Arda güldüğünde suçluluk duyma.
Bir gün yeniden mutlu olursan beni unutmuş olmayacaksın.
Çünkü sevgi, birinin ardından hayatı durdurmak değildir.
Onun sana bıraktığı güzel şeylerle yaşamaya devam etmektir.
Bir de Levent’e kızma.
Ona verdiğim en zor görev buydu.
Seni kırk gün boyunca her akşam bana geri getirmek.”
Mektubu göğsüme bastırdım.
Uzun süre ağladım.
Sonra ilk kez Serhat’ın ölümünden beri çalışma odasının perdesini açtım.
Güneş içeri doldu.
Masasını toplamadım.
Eşyalarını da hemen kaldırmadım.
Sadece pencereyi açtım.
Akşam olduğunda Levent telefon etmedi.
Çünkü görevi bitmişti.
Ama ben saat 18.00’de siyah defteri kendim açtım.
O günün sayfasında Serhat’ın yıllar önce yazdığı tek bir cümle vardı:
“Bugün Aylin çok güldü. Umarım yıllar sonra da böyle güler.”
Defteri kapattım.
Oğlum Arda salondan bana seslendi.
“Anne, dışarı çıkıp biraz yürüyelim mi?”
Ayakkabılarımı giydim.
Kapıyı kapatırken ilk kez arkamı dönüp eve bakmadım.
Çünkü o anda anladım:
Serhat bana kırk gün boyunca geçmişimizi hatırlatmıştı.
Ama bıraktığı son mesaj geçmişte yaşamam için değildi.
Bensiz de olsa yaşamaya devam et, diyebilmek içindi.
“Serhat, öldüğünde çalışma odasının kapısını kapatacağını biliyordu. Eşyalarına dokunmayacağını, hatta o odadan kaçacağını söyledi. ‘Aylin acısını içine gömer,’ dedi. ‘Ona beni hatırlamak için bir sebep ver. Her gün birkaç dakika bile olsa sesimi zihninde duysun.’”
Gözyaşlarımı tutamadım.
Masadaki metal kutuya baktım.
Anahtarı çıkardım.
Kilit açıldı.
İçinden banka evrakları, Arda için hazırlanmış bir eğitim hesabı ve birkaç dosya çıktı.
Ama en altta beyaz bir zarf vardı.
Üzerinde yalnızca:
“Aylin’e.”
yazıyordu.
Zarfı açtım.
Serhat’ın el yazısını görür görmez ellerim titredi.
“Madem bunu okuyorsun, Levent sözünü tuttu.
Muhtemelen bana çok kızgınsın.
Haklısın.
Sana hastalığımı söylemeliydim.
Ama kalan zamanımızın hastane koridorlarından, korkudan ve geri sayımdan ibaret olmasını istemedim.
Senden bir şey rica edeceğim.
Ben öldüğüm gün senin hayatın da bitmesin.
Çalışma odamı müze yapma.
Kıyafetlerimi yıllarca dolapta saklamak zorunda hissetme.
Arda güldüğünde suçluluk duyma.
Bir gün yeniden mutlu olursan beni unutmuş olmayacaksın.
Çünkü sevgi, birinin ardından hayatı durdurmak değildir.
Onun sana bıraktığı güzel şeylerle yaşamaya devam etmektir.
Bir de Levent’e kızma.
Ona verdiğim en zor görev buydu.
Seni kırk gün boyunca her akşam bana geri getirmek.”
Mektubu göğsüme bastırdım.
Uzun süre ağladım.
Sonra ilk kez Serhat’ın ölümünden beri çalışma odasının perdesini açtım.
Güneş içeri doldu.
Masasını toplamadım.
Eşyalarını da hemen kaldırmadım.
Sadece pencereyi açtım.
Akşam olduğunda Levent telefon etmedi.
Çünkü görevi bitmişti.
Ama ben saat 18.00’de siyah defteri kendim açtım.
O günün sayfasında Serhat’ın yıllar önce yazdığı tek bir cümle vardı:
“Bugün Aylin çok güldü. Umarım yıllar sonra da böyle güler.”
Defteri kapattım.
Oğlum Arda salondan bana seslendi.
“Anne, dışarı çıkıp biraz yürüyelim mi?”
Ayakkabılarımı giydim.
Kapıyı kapatırken ilk kez arkamı dönüp eve bakmadım.
Çünkü o anda anladım:
Serhat bana kırk gün boyunca geçmişimizi hatırlatmıştı.
Ama bıraktığı son mesaj geçmişte yaşamam için değildi.
Bensiz de olsa yaşamaya devam et, diyebilmek içindi.
Reklamlar
03 Ekim 2026
Reklamlar
Bunları da İzleyebilirsiniz
Kocamın ortağı her gün benden istediği g...(DE.VAMI İLK YO.RUMDA) 
Yer Konya...Devamın görün 
Ben Ayten. Elli yaşındayım.