Kayınvalidem elli yaşındaydı, yeni evlenmişti ve

Yaklaşık üç yıldır evliyim ��. Eşim tek çocuk olduğu için, şehir dışında bulunan büyük, üç katlı aile evinde kayınvalidemle birlikte yaşıyorduk.

Kayınvalidem Rana, elli yaşına yeni girmişti. İnsan bu yaşta daha sakin, daha oturaklı bir hayata yönelir diye düşünür… ama Rana tam tersiydi. Çocuksu, dengesiz ve ne yapacağı belli olmayan tavırlarıyla evin havasını sürekli gergin tutuyordu. Görünüşüne fazlasıyla düşkündü; her gün saatlerce aynanın karşısında makyaj yapar, cilt bakımıyla uğraşırdı. Yakındaki markete gitmek için bile parfüm sıkmadan, topuklu ayakkabı giymeden çıkmazdı. Bazen peruk taktığı bile olurdu.

Başta, yıllar önce eşini kaybettikten sonra hayata yeniden tutunmaya çalıştığını sandım… ta ki bir gün yeniden evleneceğini açıklayana kadar.

Evleneceği kişi Deniz’di. Henüz yirmi sekiz yaşındaydı. Bakımlı, kibar ve özgüvenli görünüyordu ama düzenli bir işi yoktu. Eşim Kaan, bu evliliğe açıkça karşı çıktı. Ancak Rana onu sert bir bakışla susturdu:

“Bütün hayatımı başkaları için yaşadım. Artık kendim için yaşıyorum.”

İki hafta sonra, yalnızca birkaç yakın kişinin katıldığı küçük bir nikâh yaptılar. Kaan, aile içinde daha büyük bir kriz çıkmaması için sessiz kalmayı tercih etti.

Nikâhın hemen ardından Rana ve “Deniz Bey” yatak odalarına çekildiler…

ve bir daha çıkmadılar.

Tam bir hafta boyunca.

Kapıyı her çaldığımda içeriden aynı cevap geliyordu:

“Bırak orada canım, sonra yerim.” ��

Sekizinci gün geldiğinde kapının önüne bıraktığım yemeklere hâlâ dokunulmamıştı. Kapı kilitliydi. İçime açıklayamadığım bir korku çöktü. Kalbim hızla çarparken kapıyı zorlayarak açtım.

Ve kapı açıldığında gördüklerim…

kanımı dondurdu ����

��Hikayenin sonrası 1. yoorumda…⬇️