Hayatta en çok kardeşime güvenirdim

Kapıyı açtım, yüreğim ağzıma gelmişti. İçeriden beklediğim gibi bir görünüm çıkmadı karşıma. Odamın kapısı hafif aralanmıştı ama içeride kardeşim yalnızdı. Yatakta oturmuş, sessiz sedasız ağlıyordu. Şaşkınlıkla ona baktım: — Ne oldu, namacıyla ağlıyorsun? dedim. Gözleri kıpkırmızı olmuştu. Birden panikle ayağa kalktı: — Abla, kusura bakma seni de korkuttum. Az evvelce eniştem evden çıktı, bana da söylemedi. O çıkınca uyuyamadım, içim daraldı, ondan ağlıyordum, dedi. İyice kafam karışmıştı. O sırada telefonuma bildirim geldi. Eşimden mesaj düşmüştü: “Sakın merak etme, biraz fenalaştım, gece gece seni uyandırmak istemedim. Hastaneye geldim, serum taktılar. İyiyim, birazdan çıkacağım.” Mesajı görünce gözlerim doldu.