Sessizlik, bazen bir çığlıktan daha ağırdır.O gece öyle bir sessizlik çökmüştü ki, nefesler bile birbirine karışmadan yankı yapıyordu.Ali gözlerime baktı. Kaçamadım.
Çünkü o bakışta hem suç, hem merhamet, hem de derin bir yalnızlık vardı.
Kimse yalnızlığın sadece bana ait olduğunu sanmasın…O an anladım: Yalnızlık, kadın ya da erkek ayırmıyor; bir gölge gibi hepimizin peşinden geliyor. “Biliyorum…” dedi kısık bir sesle, “zor.”Ne zor olduğunu söylemedi.
Belki de söylemesine gerek yoktu.