Ama bir anda genç adam öyle bir şey yaptı ki

Otobüs kalabalıktı. Yolcuların çoğu yaşlıydı; kimi file torba taşıyor, kimi fiyatları ve havayı konuşuyordu. Koridor kenarındaki koltuklardan birinde yaklaşık on sekiz yaşlarında bir genç oturuyordu. Kolunda ve boynunda dövmeler vardı, yüzünde hafif sakal çıkmıştı. Koyu renk bir tişört giymişti ve çok yorgun görünüyordu. Kimseyle konuşmuyor, sadece karşıya bakıyordu.

Bir sonraki durakta iki küçük çocuklu bir anne bindi. Çocuklardan biri elini tutuyordu, diğeri yanına sokulmuştu. Boş koltuk yoktu. Kadın etrafına baktı ve hemen gözünü gence dikti. Yanına yaklaşıp yüksek sesle, rahatsızlığını gizlemeden konuştu:

“Delikanlı, yerini ver. İki çocuğum var.”

Otobüs yavaş yavaş sessizleşti. Birkaç kişi dönüp onlara baktı. Genç başını kaldırıp kadına sakin bir şekilde baktı ama ayağa kalkmadı.

“Görmüyor musun? İki küçük çocuğum var,” dedi kadın daha yüksek sesle. “Yoksa umurunda değil mi?”

Yolcular iyice dikkat kesilmişti.

“Bugünün gençlerinde hiç saygı kalmamış,” diye ekledi, bu kez herkes duysun diye. “Kadın çocuklarıyla ayakta dursun, onlar yayılmış otursun.”

Genç sakin bir sesle cevap verdi:

“Kimseye kabalık yapmadım.”

“O zaman yer ver,” diye sözünü kesti kadın. “Bu en temel görgü kuralı. Gerçek bir erkek, anne ve çocuklar ayaktayken oturmaz.”

Bir yolcu başını sallayarak kadını onayladı. Kadın devam etti:

“Ayağa kalkmak zor mu? Gençsin, sağlıklısın. Yoksa dövmelerin mi engel oluyor?”

“İki çocuğun var diye bu koltuğu hak ettiğini mi sanıyorsun?”

“Elbette,” diye tersledi kadın. “Ben bir anneyim. Sen layık mısın?”

Otobüsün içini gerginlik kapladı. Genç yavaşça ayağa kalktı, tutunma demirine tutundu.

“Bak, isteyince oluyormuş,” dedi kadın zafer kazanmış gibi. “En başta uslu uslu yapsaydın ya.”

Ama tam o anda genç adam öyle bir şey yaptı ki herkes donup kaldı. ����

Devamı ilk yorumda ����